An evening with Venice

Er zat een onbekende CD in mijn autoradio. Kadootje van mijn dochter. Muziek die me direct raakte. Westcoast muziek is altijd een van mijn favorieten geweest. Gisterenavond stond ik met Mieke en Hugo in Luxor, Arnhem te genieten van een concert van Venice, die daar 16 jaar geleden hun eerste live concert in Nederland gaven. Het werd een fantastisch feestje van geweldige musici, voor en met een uitverkochte zaal. Een bad voor de ziel.

Hoofdstenen

Op het slagveld van mijn gedachten wonen

zij die mij voorgingen

naar

waar bestemming onbekend

Door ontelbare draden van verdriet en liefde

voor eeuwig met mij verbonden

In mijn handen manifesteerde zich

de onmacht

Daar waar

geen aktie

noch hoop

helpt

Mijn voeten slingerden

over het pad

daar waar

zij afweken

De taal reikte niet

om verschil te maken

Langs de eenzame weg

wandelt

de weerloze

Buiten zijn schuld

uit de werkelijkheid geplaatst

Niet bij machte

terug te vinden

tot zichzelf en dus de ander

Wachtkamer

Leven; synoniem aan wachten en hopen. Op een goede uitslag van een onderzoek bij een collega. Op een zo lang mogelijke kwaliteit van leven voor vrienden en kennissen die ernstig ziek zijn. Op de "go" voor je dochter dat ze kan afstuderen. Op een gunstig resultaat voor de leuke club mensen van PRO21, die staan te trappelen om hun bijdrage in de gemeenteraad te leveren.

 "The Kings Speech" was onlangs op TV. Ik zag hem in de bioscoop, maart 2011, samen met een van mijn beste vriendinnen. 's Middags was ik voor de eerste keer "doorgelicht"- bevolkingsonderzoek borstkanker. Op mijn nieuwjaarskaart dat jaar had ik een gedicht geplaatst,met als motto het voornemen om meer los te laten en dat het toch altijd anders gaat dan je verwacht. Hoe waar dat was wist ik toen nog niet. Ik heb niet de behoefte om uitgebreid over deze periode te schrijven. 

Na de operaties, de chemo's en ziekenhuisopnames die daar het gevolg van waren wilde ik, na de laatste kuur, alleen maar vooruit kijken. Zo snel mogelijk terug naar normaal. Maar het k woord gaat tussen je oren zitten, of je het wilt of niet. Hoe graag ik dat ook wil, mijn gevoel laat zich niet uitschakelen. Daar is nog werk aan de winkel. Vorige week vrijdag controle. In de wachtkamer een vrouw die met betraande stem zat te bellen, ze probeerde kalm te blijven maar schoot telkens weer vol. En ineens was ik weer terug in 2011, met het verdriet dat er bij hoorde. Mijn uitslag was goed en ik kon met een opgelucht hart het ziekenhuis weer verlaten. Dankbaar en nederig zijn grote woorden maar zo voelt het wel.