Gisterenavond was de raadsvergadering over het bestemmingsplan Oosterpoort. Dat ik als fractievoorzitter van Hart voor Nijkerk een principiele tegenstem zou laten horen, was duidelijk.
Wat mij zelf verbaasde was de emotionele lading die ik voelde tijdens het houden van mijn betoog. Tja, je onderbewustzijn. Het voelde als een soort ontlading van al die jaren van argumenteren en strijden voor waar je in gelooft.
Dat het voor iedereen en alles goed is als dit gebied opgeknapt wordt, is duidelijk. De vorm die het nu krijgt, daar zijn wij het nooit mee eens geweest. Evt. juridische procedures zouden de zaak nog weer kunnen vertragen en hoe verkoopbaar zijn de dure appartementen in de huidige markt? Want er wordt natuurlijk niet gebouwd voordat er verkocht is.
Ik denk dat het einde nog niet in zicht is en de raad deze erfenis nog jaren met zich meedraagt.
Vanaf volgend jaar staat er een andere wethouder aan het roer van ruimtelijke ordening. Dat werd hoog tijd. Wij hebben wethouder Walet meerdere malen de duimschroeven aangedraaid maar telkens werd hij op het laatste moment gered. Dat hij niet meer terugkomt is een goede zaak. Dan is onze boodschap toch overgekomen.
